"We zijn gewend om altijd maar te blijven doen. Uit angst dat de motor afslaat en we niet meer in actie kunnen komen." Een column in het Goois Dagblad van een bijzondere dokter met een missie. Dokter Juriaan. Dokter Juriaan is een arts met een andere blik. Voorbij de buitenkant.
De column gaat over Eigenwaarde. Ook een belangrijk thema in mijn eigen leven. Volgens de TMA methode waarmee ik werk, is Eigenwaarde een drijfveer die aangeeft in hoeverre iemand behoefte heeft aan zelfwaardering en mentale stabiliteit bezit. Dit is beïnvloedbaar en voor mij altijd reden om goed op door te vragen als iemand beschikt over de bijbehorende talenten: Zelfreflecterend (lage behoefte aan Eigenwaarde) en Zelfvertrouwen (hoge behoefte aan Eigenwaarde). Dit wil overigens niet zeggen dat iemand met een redelijke mate van zelfvertrouwen niet zelfreflecterend kan zijn. Maar zoals dat wel vaker gaat met extreme talenten, er zit ook altijd een schaduwrandje aan. Behalve te-vreden is alles waar te-veel voor staat immers aanleiding voor reflectie. De balans zit in het midden. Daarbij is iemand mentaal evenwichtig met voldoende zelfkritiek.
Ik heb inmiddels een redelijk stabiele Eigenwaarde. Dat is wel eens anders geweest. Ik ben gelukkig opgevoed met het vertrouwen dat als ik hard werk ik alles kan bereiken, dat alles mogelijk is, dat ik het kan en dat ik eigenlijk tot alles in staat ben. Een mooie basis waarvoor ik ongelofelijk dankbaar ben. En toch gaat dit uitsluitend over competenties. Het kunnen. Competenties kun je ontwikkelen. Onder druk. Of omdat ze voortvloeien uit je drijfveren en talenten. Heel lang heb ik goed kunnen functioneren op mijn competenties.
Ergens gaandeweg heb ik het (onbewuste) besluit genomen dat als ik maar genoeg mijn best deed dat ik dan gezien werd. Ik ben competenties gaan ontwikkelen omdat mijn omgeving dit van mij verlangde. Omdat ik dacht dat dit van mij werd verwacht. Ik paste mij aan zonder mijzelf af te vragen wat ik echt wilde. In de overtuiging dat ik dan pas de waardering en de erkenning zou krijgen waarnaar ik kennelijk al die tijd onbewust op zoek was. Daarmee ging ik gewenst gedrag vertonen, zonder aandacht te geven aan mijn voorkeursgedrag. Het gedrag dat ik eigenlijk veel liever wilde laten zien. Het gedrag dat in overeenstemming is met mijn drijfveren en talenten. Soms was er spontaan een match tussen mijn voorkeursgedrag en het gedrag dat van mij gevraagd werd. Dan ging alles ineens moeiteloos. Maar in plaats van dit moment op eigen-waarde te schatten, focuste ik mij op wat ik nog niet kon. En als dat te lang duurde, koos ik eieren voor mijn geld en vertrok.
Mijn hele leven heb ik gezocht naar een passie. Iets waarin ik zou kunnen uitblinken. Maar er bestond niet zoiets. Eigenlijk was niets goed genoeg. Daarmee gaf ik mijzelf onbewust de overtuiging mee dat ik niet goed genoeg was. Terwijl mijn ouders toch echt hun stinkende best hebben gedaan om mij iets anders te laten geloven. Maar ik geloofde mezelf niet. Omdat ik teveel was afgestemd op mijn omgeving. En niet op mezelf.
Nu weet ik waarnaar ik al die tijd op zoek ben geweest. Het lag voor het grijpen. Laaghangend fruit. En toch moest ik het zelf gaan zien. En de vruchten daadwerkelijk plukken. Mijn eigen-waarde gaan ontdekken. En deze vervolgens helemaal om-armen.
In mijn werk merk ik dat ik steeds meer (toch voornamelijk!) vrouwen mag begeleiden die met dezelfde problematiek worstelen. En elke keer weer mag ik ervaren wat een gevoel van herkenning kan opleveren. Door zelf kwetsbaar te zijn, nodig ik mensen uit hetzelfde te doen. Zo komt er steeds meer openheid. En dat is hard nodig. Het is tijd om onze maskers af te zetten en echt te gaan doen waarvoor we dit leven hebben gekregen. Om te leven. In plaats van te overleven. En je Eigenwaarde als eigen-waarde te gaan waarderen.
Thu, 27 September