In-formatie. Een verzameling van gegevens die nog bezig zijn om in vorm te komen. Informatie delen om mijn gedachten te ordenen. Ik doe dit al mijn hele leven. Ik voel dat iets waardevol is om te delen en gaandeweg kom ik tot de kern. Daarbij stel ik graag vragen. Sommige vragen zijn meteen duidelijk en ‘ter zake dienend’, andere vragen zijn er meer op gericht om de verbinding met mijn gesprekspartner te versterken. Ik doe dit niet omdat ik denk dat dit goed werkt maar omdat ik voel dat dit nodig is. Het is geen trucje. Ik heb mezelf dit niet aangeleerd. Ik doe dit gewoon. Daarbij heb ik geen vastomlijnd doel voor ogen. Daardoor kan ik gemakkelijk improviseren. Omdat ik beschik over een groot actiegericht probleemoplossend vermogen ben ik, ondanks mijn minder doelgerichte insteek, ook nog in staat om resultaten te behalen. En dat voelt goed.
De laatste tijd krijg ik veel doelgerichte mensen op mijn pad. Omdat ik dat wat de buitenwereld aan mij presenteert steeds meer kan zien als een reflectie van mijn binnenwereld word ik elke keer weer uitgenodigd om anders te kijken. Niet alleen draagt dit bij aan mijn 'ont-wikkeling' als mens maar daarmee in onderlinge samenhang bezien evenzeer aan mijn professionele 'ont-wikkeling' als coach en trainer.
Voorheen voelde ik vooral de frustratie van mijn doelgerichte gesprekspartner als ik een vraag stelde die er ogenschijnlijk niet toe deed. De afwijzing die daarop volgde, ontkende ik. Ik kon die afwijzing (en vooral wat dat met mij deed) nog niet zien als waardevolle informatie dus omwille van de relatie vermeed ik daar iets mee te doen. Daarmee miskende ik een belangrijk stuk in mezelf.
In een gesprek tussen twee of meer personen is er altijd een dynamiek. Interactie. Het is bovendien niet altijd pais en vree. We hebben met elkaar een hoop meningen. We vinden ergens wat van. Sommige mensen overigens wat meer dan anderen. En daarvan heeft een aantal mensen ook de neiging om die mening daadwerkelijk te ventileren. Dus als we een kortaangebonden, afwijkende of zelfs geen reactie krijgen, mag dat dus altijd aanleiding zijn om door te vragen. Wat wij mensen van nature -afhankelijk van de reactie die we krijgen- evenwel geneigd zijn te doen, is de reactie negeren of er vol tegenin gaan. Beiden zijn weinig constructieve reacties die op termijn leiden tot beschadiging van de relatie. Dat wat we in eerste instantie helemaal niet voor ogen hebben gehad of misschien zelfs krampachtig hebben willen voorkomen, gebeurt toch.
Mensen die procesgericht zijn, zijn over het algemeen meer gericht op dat wat zich aandient. Dat betekent dat ze goed kunnen schakelen tussen dat wat ze zien en hun gedrag (of woorden) daarop kunnen aanpassen. Vervolgens kunnen ze gaandeweg ergens komen waarvan ze van te voren niet wisten dat ze daarnaartoe onderweg waren. Omdat ze intuïtief aanvoelen dat aandacht voor ieders visie een waardevolle bijdrage kan leveren aan het gemeenschappelijke doel.
Daarvoor is het soms nodig om het doel even los te laten en de blik te verruimen. Naar links. Of naar rechts. In het nu te zijn. En daarnaar te handelen. Samen. Met elkaar. In plaats van alleen maar vooruit te kijken. Meer aandacht besteden aan het proces dan aan die welbekende ‘stip aan de horizon.’ Want die stip is aan verandering onderhevig. De vorm kan veranderen. Daarmee wil ik niet zeggen dat procesgericht handelen ‘beter’ is. Ik geloof er sowieso niet in dat iets of iemand beter is dan iets of iemand anders. Doel- en procesgerichte mensen hebben elkaar hard nodig. Maar dat betekent wel dat we moeten kunnen zien wat precies het talent is van de ander. Om er vervolgens wederzijds optimaal gebruik van te kunnen maken.
Veranderingen volgen elkaar razendsnel op. Sneller dan we kunnen bedenken. Als we allemaal maar halsstarrig vast blijven houden aan dat ene doel, dat doel dat iemand anders heeft gesteld of dat doel dat we onszelf noodgedwongen hebben gesteld, staan we niet open. Zijn we minder flexibel voor de gezichtspunten van anderen. Voor zover ze in onze ogen niet lijken bij te dragen aan dat doel.
We hebben de neiging dit onbekende af te wijzen. Omdat het niet klopt met wat onze hersenen ons vertellen. En dat levert weerstand op. In de groep. We zien het doordat sommige mensen niet mee lijken te bewegen. We zien het in de onverschilligheid. Of in het ‘vergaderen na de vergadering’ bij de koffieautomaat. We zien het in de blikken van mensen. Maar dat zien we pas als we goed kijken. Observeren. Waarnemen. Zonder waardeoordeel. Naar de woorden die niet worden gezegd. De lichaamstaal.
We zitten in een verandering van tijdperk. En dat brengt chaos met zich mee. Chaos waarmee we niet uit de voeten kunnen. Die we zo snel mogelijk de wereld uit willen helpen. Maar daarmee behandelen we alleen de symptomen. En symptomen hebben de neiging om terug te keren. Omdat je de kern niet hebt behandeld. Er zijn (naar mijn bescheiden mening) drie voorwaarden om tot die kern te komen. Ik bespreek ze hieronder.
1. Zelfwaarneming
Om de kern te kunnen zien, zul je eerst en vooral goed naar jezelf moeten kijken. Jouw rol in het geheel. Jouw aandeel in het proces. En dat begint met zelfwaarneming. Wie ben je en wat wil je? Als je namelijk wilt dat jouw omgeving verandert, zul je moeten beginnen met jezelf. Jouw kern. Voor zelfwaarneming moet je je veilig voelen. In jezelf. Tot dat moment zul je jezelf blijven verdedigen. En het verhaal dat je jezelf vertelt.
We zijn vandaag de dag nog teveel bezig met het beïnvloeden van het gedrag van anderen.
Daarmee zien we niet het beschikbare potentieel en vergiftigen we veelal onbedoeld de onderliggende relatie. Met onrechtvaardige conflicten tot gevolg. Dat zien we aan het gedrag dat wordt getoond. En op getoond gedrag worden we afgerekend. Maar dit gedrag is slechts een uiting. Van onderdrukte stress. Emoties. We zien niet wat er daaronder verborgen ligt. Pas als we onszelf goed kunnen waarnemen, zullen we in staat zijn om de ander objectief waar te nemen.
2. Zelf-uiting
Wij mensen barsten soms uit elkaar van frustratie over bepaald gedrag dat we bij anderen zien. En toch kiezen we er vaak genoeg voor om dit niet bespreekbaar te maken. Uit angst dat we worden afgewezen. Met als gevolg dat onze onderdrukte boosheid een voedingsbodem krijgt voor ons latere gedrag. Gedrag dat alle kanten op lijkt te gaan. En nergens toe leidt. Behalve randschade. Met niet zelden verstrekkende gevolgen. Boosheid kan leiden tot woede en woede kan leiden tot haat. Deze uitingsvorm is weinig effectief, meestal zelf contraproductief. Hoe komt dat toch?
We hebben iets aangeleerd gekregen dat niet natuurlijk is. De meeste kinderen van vroeger en volwassenen van nu hebben geleerd om hun boosheid te onderdrukken in plaats van ermee om te gaan. Het zichtbare gedrag werd afgekeurd. Dat kunnen we onze ouders niet kwalijk nemen. Zij wisten ook niet beter. Ze hebben vanuit hun opvoedsysteem iets aangenomen dat ze vervolgens aan ons hebben doorgegeven. En dat hebben wij aangenomen. Vanuit loyaliteit en onvoorwaardelijke liefde. Maar daarin kun je in het hier en nu een bewuste, andere keuze maken.
Je hebt misschien geen keuze gehad in dat wat je hebt aangenomen als kind maar wel in dat wat je doorgeeft.
In plaats van emotioneel beladen onderwerpen te vermijden, kunnen we leren hoe we ze wel bespreekbaar kunnen maken. Daarvoor is het nodig om de volle verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf.
3. Zelf-ordening
De mens is een vernuftig in elkaar gebouwde organisatie. Alleen zien we daarvan maar een klein deel aan de buitenkant. Er zit een verlangen in ons allemaal. Om te groeien. Van binnen naar buiten onze ruimte te kunnen innemen. In het ecosysteem dat de natuur zo mooi voor ons heeft gecreëerd. Maar dit verlangen is voor velen nog onbewust. En dus blijven we doen wat we altijd deden. En lopen we telkens tegen hetzelfde aan. Dat zijn patronen. Patronen die ons belemmeren om in afstemming te zijn met onszelf.
Als we niet in afstemming zijn met onszelf kunnen we ook niet in afstemming zijn met onze omgeving.
Zien en voelen wat de ander nodig heeft om tot bloei te komen. We hebben de ander namelijk nodig. We hebben de kwaliteiten en talenten van anderen nodig om het totale ecosysteem tot bloei te laten komen. Dan pas ontstaat transformatie. De duurzame poot van verandering. Precies zoals het door de natuur bedoeld is. Een boom groeit ook niet zonder de elementen die in perfecte harmonie op elkaar zijn afgestemd en synergie creëren. Daarvoor is het in de eerste plaats nodig om los te laten wat ons niet meer dient.
Loslaten. Als je niet hebt geleerd om met boosheid om te gaan, heb je ook niet geleerd hoe je kunt loslaten. En dat wat we niet kunnen loslaten, zet zich vast. In ons onderbewuste. Waar zit dat? Waar stoppen we het? Er is maar één plek denkbaar en dat is ons lijf. Loslaten doe je dan ook via je lijf. Een voorbeeld daarvan is huilen. Waarom huilen we zo weinig? Waar zijn we bang voor? Huilen is een geweldige loslaat methode. Wie kent niet de situatie dat je soms zo boos kan zijn, dat je ervan moet huilen? Slik je het dan weg of mag het er zijn? En als je het jezelf toestaat om te huilen, hoe opgelucht voel je je dan na afloop?
Als we niet kunnen loslaten, ervaren we vroeg of laat lichamelijke klachten. Die klachten kunnen ontstaan omdat we onszelf blijven blootstellen aan een tegennatuurlijke reactie.
Hoe beter je kunt loslaten, hoe meer je dit kunt zien in je omgeving.
En nee, dat is niet van de ene op de andere dag gefikst. Het kost tijd. Maar tijd is ook slechts een perceptie. Je kunt zelf uren zitten ploeteren om iets af te krijgen, terwijl er misschien iemand anders is die dit in een uurtje doet. Daar kom je alleen maar achter als je goed weet waar jouw talenten liggen en de talenten van de ander, zodat jullie daarvan samen optimaal gebruik kunnen maken.
Wil je ook anders naar jezelf kijken? En van daaruit naar jouw omgeving? Waar er ruimte is voor zowel doelgerichte als procesgerichte mensen? Meld je dan nu aan voor een vrijblijvend Meester in Talentgesprek. Dan onderzoeken we samen hoe je jeZelf kunt ‘ont-wikkelen’. Vanuit mijn eigen ‘ont-wikkeling’ begeleid ik jou op jouw ‘ont-wikkelingsreis’. Een reis die start met een uniek Talentenpaspoort. Het doel is om de bestemming zelf vorm te geven. Door te blijven leren. Van en met elkaar.
Mon, 01 April