“Wil jij echt alles begrijpen?” Twee priemende ogen kijken mij aan. “Ja. Dat wil ik.” De afgelopen dagen zitten vol. Met allerlei afspraken. Alle minuten zijn gevuld. Ik heb energie voor tien en ga er vol in. Alles wordt geregeld. Tot op de minuut gepland. Totdat middelste dochter klaagt over nek- en schouderpijn. Het komt uit het niets lijkt het wel. Luttele seconden later voel ik dezelfde pijn. Ik besluit het te negeren en samen met mijn man alles even op zij te zetten. We leggen haar op de bank. Masseren haar schouders. Ook maar gelijk een paracetamol om de spierspanning te verlichten. We hebben hier eigenlijk geen tijd voor. We moeten door.
Buiten. Een goed glas wijn en een barbecue. Terwijl mijn vriendin praat, hoor ik haar twijfelen. Of ze iets wel kan zeggen. Voordat ze haar woorden uitspreekt, weet ik wat ze wil gaan zeggen. Ik voel het. En benoem het. “Dat lijkt mij soms best vermoeiend als je zoveel aanvoelt. Hoe zorg je dan voor jezelf?”, vraagt ze mij. Ik antwoord haar wat ik meestal doe. Tijd voor mezelf nemen. Een rondje wandelen. Yoga. Hardlopen. Het letterlijk van mij afschudden. Dat kan ik gewoon. Meestal.
Een verjaardag, een paasbrunch en duizenden gedachten verder ben ik kapot. Ik voel de vermoeidheid door mijn lijf stromen. Ik kijk terug. Hoeveel overprikkeling heb ik wel niet gezien in mijn omgeving? En welke besluiten heb ik daarbij genomen? Hoeveel verantwoordelijkheid heb ik gevoeld voor andermans sores? Hoezeer heb ik weer geprobeerd om mezelf aan te passen? En erger nog: geprobeerd om mijn kinderen zoveel mogelijk onzichtbaar te maken? Om maar te voorkomen dat ze anderen tot last zijn.
Ondertussen is er stress. Van de aankomende operatie van mijn oudste dochter. Niets ernstigs maar het werpt mij weer even terug naar toen. Oude patronen verschijnen aan de oppervlakte. Ik probeer het anders te doen. Weet nu wat ik toen niet wist. Maar er is nu eenmaal verdriet. Verdriet dat niet alleen van mij is maar wat ik wel met mij meedraag. Ondertussen kijk ik een film. Een behoorlijk gewelddadige ook nog. Er wordt een kind ontvoerd. Een vrouw op leeftijd gruwelijk vermoord. Ik heb er letterlijk buikpijn van.
Middelste dochter meldt zich weer bij mij. Ze is furieus en na de explosie barst ze in tranen uit. Met diepe uithalen vertelt ze dat ze wil terug verhuizen. Ze vindt hier niets leuk. In dit dorp. Het lijkt alsof mijn keel wordt dichtgeknepen. Tranen branden in mijn ogen. Ik voel mij direct schuldig. Wat hebben we gedaan? Terwijl ze in mijn armen ligt, weet ik dat ik geen antwoorden heb. Dat is ook niet wat ze zoekt. Ik vertel haar dat ik haar begrijp. Dat het ook niet leuk is om haar vriendinnen niet meer zo vaak te zien. Ook al heeft ze weer nieuwe vriendinnen gemaakt. Langzaam komt ze tot rust. Een paar minuten later is het klaar en huppelt ze vrolijk het huis door. Mij achterlatend met een knoop in mijn maag.
De volgende ochtend besluit jongste dochter dat vroeg wakker worden de nieuwe trend gaat worden. Ze neemt plaats aan mijn kant van het bed. Ik kan haar gedraai niet verdragen. Ik merk dat ik geïrriteerd raak. Boos zelfs. Terwijl we ontbijten, kan ik alleen maar denken: hup, naar de buitenschoolse opvang jullie. Ik voel de onverschilligheid opkomen en weet hoe laat het is. Een rondje hardlopen. Eindelijk even tijd voor mezelf. Ik lees een berichtje. En alles valt op zijn plek. Ik wist het al. Natuurlijk. Onder de douche breek ik. Dat is het. 9 van de 10 keer kan ik er goed mee omgaan. Professioneel heb ik mijn weg gevonden. Weet ik op tijd op de rem te trappen. Ervaar ik het zelfs als mijn unieke talent. Maar privé blijft het een uitdaging. Bovendien zijn beiden ook nog eens niet los te zien van elkaar.
Ik denk aan vroeger. Als klein meisje al lag ik in bed te piekeren: had ik wel voldoende uit de dag gehaald? Had ik mijn moeder wel gevraagd hoe het eigenlijk met haar ging? Was ik wel aardig genoeg geweest? Altijd maar die twijfel. Afgelopen vrijdag keek ik de Netflix Original van Brené Brown: the Call to Courage. Mijn hele leven heb ik mij verantwoordelijk gevoeld voor de sores van andere mensen. Ik heb aangenomen wat niet van mij was. Ik had nu eenmaal een hele grote prullenbak tot mijn beschikking. Maar ik wist niet hoe ik die gefaseerd kon legen. Dus als de prullenbak overvol was en er echt niets meer bij kon, deed ik wat ik altijd deed: extreem boos worden. Doordat ik telkens de sores van andere mensen aannam, zorgde ik onvoldoende voor mijn eigen sores. Met als gevolg dat ik die sores uiteindelijk alsnog over mijn omgeving uitstortte. En zo was de cirkel rond. Een buitengewoon improductieve en schadelijke cirkel. Dat dan weer wel.
Enkele jaren geleden heb ik een besluit genomen. Hier stopt het. Ik ga niet dat wat ik uit loyaliteit heb aangenomen, doorgeven aan mijn kinderen. Is het perfect? Nee. Gaat het elke dag goed? Nee. Heb ik mijn kinderen al met van alles en nog wat opgezadeld? Zeker wel. Maar elke dag opnieuw heb ik de keuze. Om door te buffelen en te negeren of mezelf te herpakken en het anders te doen. Op mijn geheel eigen wijze. Soms voelt het als een grote stap voorwaarts en moet ik voor mijn gevoel ineens weer een paar stappen terug doen. Voelt dat oncomfortabel? 100% “Will I get my ass kicked?” Geen twijfel over mogelijk. Maar het is de enige weg. De enige weg om zichtbaar te maken wat gezien mag worden. Dus ja. Ik wil alles begrijpen.
De ogen verzachten. Of lijkt dat maar zo en zag ik het eerder niet? “Wat mooi. Dan heb je dus het beste van twee werelden. Ratio en gevoel.” Ja dat is het. Precies dat. Ik wil begrijpen. Met mijn hoofd, mijn lijf en alles wat er tussendoor en omheen stroomt. Maar bovenal wil ik voelen. Voelen dat ik leef. Omdat dat het voorbeeld is dat ik wil geven aan mijn dochters. En aan de rest van de wereld. Daarvoor mag ik mijzelf helemaal laten zien. Met de bedoeling om jou uit te nodigen. Om jezelf ook helemaal te laten zien. Ook al kunnen sommige dingen in jouw ogen het daglicht niet verdragen. Het hoort er allemaal bij. Dat wat zichtbaar is, kun je namelijk onderzoeken. Of het jou wel toebehoort. Ja, dat vraagt om moed. Heel veel moed. Maar je hebt altijd een keuze. Een keuze om voor jezelf te kiezen. Ik moed-ig je aan!
Meester in Talentvolle groet,
Saskia
Tue, 23 April