1998. Mijn eindexamenjaar VWO. Het jaar van de keuze voor een vervolgopleiding. Het werd rechten. Een brede studie waarmee ik nog alle kanten op kon. Bovendien trad ik in de voetsporen van mijn vader en het was dus vooral ook een hele veilige keuze. Waar ik twee jaar daarvoor nog het liefst naar de PABO wilde, werd het uiteindelijk rechten.
2018. 20 jaar later. Na diverse omzwervingen ben ik nog steeds ‘meester in de rechten’ want ik heb -door mijn hoge behoefte aan conformeren en mijn doorzettingsvermogen- mijn rechtenstudie zo snel mogelijk afgerond. Maar ik ben niet meer ‘praktiserend’ zoals ze dat met zo’n mooi woord zeggen. Ik ben wel heel praktisch ingesteld maar dat is weer een heel ander verhaal.
In de afgelopen 20 jaar is er, net als bij ieder ander vermoed ik zo, een hoop gebeurd. Er is evenwel één moment in mijn leven dat eruit springt. En dat is het moment waarop ik van zeer dichtbij werd geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Niet eens mijn eigen leven. Maar wel zo goed als. Het klinkt wellicht als een open deur maar de wetenschap dat de dood een serieuze optie is, doet iets met je. Zeker als je, zoals ik, tot dan toe geen reden had te twijfelen aan het bestaan van een lang en gelukkig leven. Aan die naïviteit kwam abrupt een einde toen er bij onze dochter van destijds 1,5 jaar oud leukemie werd geconstateerd. In plaats van heel snel in mijn gevoel te duiken, zette deze nabije confrontatie met de dood mij onmiddellijk aan het denken. Omdat ik nu eenmaal ben groot gebracht als denker was filosoof Descartes vooral in de ziekteperiode van onze dochter mijn held. ‘Ik denk dus ik besta’. Dat werk. Daarmee kon ik toch een beetje controle uitoefenen, hoewel ik die natuurlijk volledig kwijt was.
Tijdens de periode dat onze dochter ziek was, openbaarde dat denken zich vooral in een eindeloze zoektocht naar positieve verhalen, behandelmethoden en verklaringen in medische atlassen. Ik wilde het allemaal begrijpen met mijn hoofd. En daarna, toen bleek dat de dood het op dat moment toch niet op onze dochter had voorzien, werd dat denken -onverwacht- juist versterkt. Alleen werden het gekmakende gedachten. Wat als… Stel je voor dat… De interne woede en angst konden zich helaas niet via mijn hoofd een weg naar buiten banen. Daarvoor waren ze te krachtig. Het resulteerde in een intern gevecht van ongekende grootte. Nooit had ik kunnen vermoeden dat mijn eigen denken mij zo in de weg zou gaan zitten. Tot die bewuste emotionele gebeurtenis in mijn leven ontleende ik mijn identiteit volledig aan mijn brein. Ik wist niet beter dan dat ik mijn gedachten was. Het werd de grootste desillusie van mijn leven. Er is wat zelfonderzoek voor nodig geweest om mij te realiseren dat ik niet besta omdat ik denk. In plaats daarvan weet ik nu dat ik ben en daarom denk. Niet andersom dus.
Het positieve van deze zwarte pagina in het boek dat mijn levensverhaal heet, is dat het de weg opende om mijn echte ik te gaan ontwikkelen. Zo ben ik erachter gekomen dat ik helemaal niet van conflicten houdt. Niet heel handig in de advocatuur waarin het binnen mijn specialisme Arbeidsrecht vaak ging om escalaties van conflicten. Het gaf mij weinig voldoening omdat ik vaak te laat werd ingeschakeld. Het zorgde zelfs geregeld voor stress. Kortom, het was niet waar ik blij van werd. En dat is toch waar het om draait. Weet ik inmiddels. Die wetenschap vraagt om bewustwording van iets heel anders. Gevoel. De tegenhanger van die (zeker ook nuttige) ratio. Doordat ik mijn gevoel heb toegelaten, weet en voel ik nu wanneer mijn ratio mij dient en wanneer niet.
In 1998 wist ik eigenlijk helemaal nog niet wie ik was en werd ik vooral bepaald door wat mijn ouders dachten dat goed voor mij was. Met de beste bedoelingen overigens. Laat daar geen misverstand over bestaan. Maar als ik nu kijk naar waar ik sta, zie ik dat mijn initiële keuze voor de PABO eigenlijk heel logisch was. En de verhaaltjes die ik als klein meisje schreef, staan nu ook in een heel ander, helder, licht.
Of er altijd een heftige, levensveranderende gebeurtenis voor nodig is om je eigen talenten te ontdekken en ernaar te gaan leven, vraag ik mij af. In mijn geval heeft het er in ieder geval voor gezorgd dat ik mijzelf van de grond af aan heb kunnen opbouwen. Door vooral veel in de spiegel te kijken, open te staan voor de spiegel die anderen mij voorhouden en mijzelf te gaan zien. Zoals ik echt ben en wil zijn. Met alles wat ik daarbij kan gebruiken en door los te laten wat niets meer toevoegt.
En dat gun ik iedereen. Want wat weten we nou helemaal als we net van de middelbare school komen? Alles wat we in ons leven meemaken, beïnvloedt onze keuzes, direct of indirect. In plaats van je alleen te laten leiden door wat je denkt, levert dat onmisbare gevoel in mijn ogen een onlosmakelijke bijdrage om tot de juiste keuzes te komen. En dat hoeft heus niet altijd een keuze voor het leven te zijn. Dat weet ik als geen ander.
Wat wel belangrijk is, is dat je doet waar je blij van wordt. En daar kom je pas echt achter door je drijfveren en talenten te onderzoeken en je telkens af te vragen of jouw dagelijkse werkzaamheden daarmee nog samenvallen. Voor mij was dat heel lang niet het geval.
Door naar mijn gevoel te luisteren, weet ik nu niet alleen wat mijn talenten zijn. Ik weet ook hoe ik ze het beste tot hun recht kan laten komen. En voor mij komt het allemaal samen binnen mijn eigen bedrijf. Door mijn hoge behoefte aan afwisseling, nagenoeg onuitputtelijke energie en mijn oprechte, intrinsieke interesse in mensen en hun beweegredenen ben ik helemaal in mijn element als ik mag coachen, af en toe een training of workshop mag geven en daarnaast ook tijd mag maken om te schrijven. Van die combinatie word ik blij. Dan klopt het. En de juridische wereld heb ik stiekem nooit helemaal los gelaten. Mijn bedrijf heet niet voor niets Legally Personal. Ik ben door een andere bril gaan kijken. Deze meester in de rechten gaat verder als meester in talent.
Thu, 18 January