Benieuwd naar mijn ervaringen? Weten waarover ik mij dagelijks verwonder? Mijn blogs en nieuwsartikelen zijn bedoeld als inspiratiebron voor het versterken van de arbeidrelatie vanuit een focus op talentontwikkeling

De tijd vliegt. Zorg dat je zelf de piloot bent.

Elke week zit ik op een yogamatje. Eigenlijk zou ik dat elke dag moeten doen maar daar heb ik geen tijd voor. Althans, ik maak er geen tijd voor. Daarom heb ik het nodig om 1 keer per week een vaste afspraak te hebben met mijn yogadocente om bijna 1,5 uur de tijd te nemen. Omdat ik het mezelf wel gun. Tijd.

De komende weken richting kerst werken we in groepsverband met compassie. Compassie met jezelf. Compassie met anderen. Zoals ze dat met elk thema doet, leidt mijn yogadocente het thema altijd in om ons vervolgens uit te nodigen om daarbij stil te staan. Of liever gezegd: stil te zitten. Dat betekent: ogen dicht en luisteren naar haar rustgevende stem. Om vervolgens (in mijn geval) een slordige 2000 gedachten de revue te laten passeren. En mezelf daarmee vervolgens weer om de oren te slaan. Want ik zou niet moeten denken. Toch?

Na de eerste ronde stil-zijn, mogen we gelukkig weer geluid maken. En dat doen we door te zingen. Mantra's. Voor degenen die niet weten wat mantra’s zijn: het woord mantra komt uit het Sanskriet en is een samenvoeging van de woorden ‘manasah’ (geest) en 'tra' (bevrijding door beheersing van die geest). Dus als het goed is, zou het zingen van mantra’s ervoor moeten zorgen dat ik mijn geest bevrijd door haar te beheersen. In de juridische wereld ook wel bekend als een zogenaamde ‘contradictio in terminis’. Met andere woorden: onmogelijk.

Nu is het niet zo dat ik een bewuste keuze heb gemaakt voor yoga met mantra’s zingen. Het overviel mij eerlijk gezegd nogal tijdens de eerste les. Ik schrok mij de eerste keer een hoedje toen de rest van de groep ineens een 'a capella' inzette waaraan menig geoefend kerkkoor een puntje zou kunnen zuigen. Toch duurde het niet heel lang voordat ik voorzichtig probeerde mee te doen. Uiteraard niet eerder dan nadat ik mijzelf wederom had getrakteerd op een eindeloze gedachtestroom waarvan de gedachte ‘ik kan niet zingen’ toch wel het meest dominant en terugkerend aanwezig bleef. Maar omdat ik ook behoorlijk nieuwsgierig ben en al een tijdje klaar ben met die bekende comfortzone koos ik ervoor mezelf een beetje te stretchen. En het blijkt dat je helemaal niet hoeft te kunnen zingen. Dat is toch een fijn gegeven. De druk is ervan af en het klinkt best aardig. Al zeg ik het zelf. Maar daar gaat het natuurlijk helemaal niet om.

Voor mij is het beoefenen van yoga en het zingen van mantra’s inmiddels een vast, wekelijks terugkerend ritueel geworden. Een bewuste keuze om mijn tijd aan uit te geven. Want ik weet inmiddels dat het mij veel oplevert. Ik word er rustig van. Wat vooral prettig is voor mijn omgeving. En ook voor mezelf trouwens. Want iets minder behoefte aan energie en pragmatisme op zijn tijd is een welkome afwisseling op het gedrag dat ik van nature graag laat zien. Ik slaap er beter door. Mijn gedachten voor die dag heb ik namelijk allemaal al gedacht in die 1,5 uur yoga tijd. En ik word mij steeds meer bewust. Bewust van wat belangrijk is. En dat is tijd.

Tijd met jezelf. Met je dierbaren. Privé en op je werk. In deze tijd waarin we dagdagelijks worden geconfronteerd met een stortvloed aan prikkels wordt het steeds ingewikkelder om keuzes te maken. Keuzes die echt goed zijn voor jou. Om daarachter te komen, moet je bewust stilstaan. Bij jezelf. Dat kan in een yogales maar er zijn ook andere manieren. Die misschien beter bij je passen. Want daar gaat het om: jou.

Hoe digitaler de wereld wordt, des te belangrijker wordt de menselijke maat. En dat zijn wij. Daarvoor is nodig dat we ons bewust gaan worden van wat goed voelt voor ons. En niet waarvan we denken dat het goed is vanuit die welbekende maatschappelijke aanvaardbaarheid. Die we overigens allemaal zelf creëren.

Tijdens mijn laatste yogales kwam het besef van tijd en de relativiteit ervan keihard binnen. Tijd. Je kunt het maar één keer uitgeven. En dat is nu.
We hebben allemaal maar één verantwoordelijkheid is ons leven en dat zijn we zelf. En ja, dit geldt ook voor de mensen met kinderen. Want het enige dat we te doen hebben, is ons bewust worden van onszelf en dat voorleven. Zodat onze kinderen in een veilige omgeving het voorbeeld krijgen dat ze nodig hebben om hun eigen verantwoordelijkheid te kunnen nemen.

Als wij weten wie we ten diepste zijn en wat we nodig hebben, kunnen we keuzes maken die helemaal bij ons passen. En dat heeft als vanzelf een positieve impact op onze omgeving. Daarvoor hoef je niet te veranderen. Je hoeft alleen maar te ont-wikkelen. En dan doel ik op de Engelse vertaling van ‘unwrap’. Dan kunnen we de tijd gaan zien als een cadeautje. Of misschien wel het grootste cadeau dat we onszelf en anderen kunnen geven. En dat kost voor je gevoel misschien eerst tijd maar het is tijd die het waard is om uitgegeven te worden. Een investering in jezelf en in onze gezamenlijke toekomst. De tijd vliegt. Zorg dat je zelf de piloot bent.

Meester in talentvolle groet,
Saskia