Benieuwd naar mijn inzichten? Mijn blogs zijn bedoeld als inspiratiebron om jouw talent ont-wikkeling centraal te stellen.

Het leven begint bij 40. Ik nodig je uit voor mijn feestje

Onlangs vierde ik mijn leven. Nu mag het leven wat mij betreft elke dag een feestje zijn maar in principe is er voor mij, net als voor jou, 1 hoogstpersoonlijke feestdag per jaar gereserveerd. Namelijk de dag waarop we ‘verjaren’. Hoewel de juridische betekenis van dit woord voor één van beide partijen vaak minder florissant uitpakt, is de ‘verjaring’ waarop ik doel toch vooral omgeven met slingers en ballonnen. Althans, als je het goed viert.

Het klinkt cliché maar voor mij was mijn meest recente verjaardag nogal een bevalling. Niet dat ik er tegenop zag, want ook een bevalling levert meestal een mooi resultaat op. Maar na bijna 8 jaar bewustwording, voelde ik de afgelopen maanden sterker dan ooit de roep om aandacht voor een diepere laag in mij. Zoals dat wel vaker gaat met diepere lagen, ik mocht er flink voor graven. En dat was zeker niet altijd een feestje. Het resulteerde begin van deze week in een sluitstuk en tevens een nieuw begin. Met de nodige toeters en bellen.

Vorige week volgde ik de training ‘Coachen met Hart en Ziel’ van Peter Gerrickens, hetgeen op zichzelf al een feestje was voor deze kennisjunkie. Het werd nog leuker. Tijdens deze training mocht ik mijn Bezielingsprofiel ontvangen. Een omvangrijk document waarin mijn belangrijkste ontwikkelmogelijkheden werden beschreven. Een profiel waarin een duidelijk onderscheid wordt gemaakt tussen enerzijds mijn bezieling en levensmissie en anderzijds mijn aangeleerde gedrag en natuurlijk talent.

Op het gevaar af dat deze blog een existentiële discussie oproept over het bestaan van de ziel, houd ik het graag bij de feiten. Want die staan vast en daar kan geen conflict over ontstaan. Uit mijn bezielingsprofiel bleek dat delen van kennis en informatie een belangrijk onderdeel is van mijn levensmissie. Ik ben daarin in sterke mate gericht op verbinding met anderen. Informatie uitwisselen. Leren van en met elkaar. Dat werk. Inmiddels weet ik dat ik daar ook wat in vast kan komen te zitten. Mijn angst voor negatieve reacties uit mijn omgeving hebben mij regelmatig teruggehouden in het geven van mijn kijk op de zaak.

Inmiddels weet ik dat deze heel eigen, natuurlijke kijk op de verschijnselen die zich in de wereld voordoen, juist van toevoegde waarde kan zijn. In plaats van mijn belemmering te volgen, ligt het dus voor de hand om mijn visie verder te ontwikkelen. Een uitnodiging die ik met beide handen aangreep. Op mijn eigen, onnavolgbare wijze neem ik je graag mee op mijn zoektocht naar bezieling.   

Bezieling. Het is een beladen woord. Groots en meeslepend voor velen en daarom blijven we er vaak van weg. "Het is niet voor mij. Ik ben daar helemaal niet mee bezig”. Of woorden van gelijke strekking. Verstandelijk gezien lijkt het ook ongrijpbaar. Bestaat het überhaupt wel? We kennen het woord allemaal. En we vinden er wat van. Van Dale spreekt in dat verband over innerlijke inspiratie. Inspiratie. Een eveneens groots woord dat veelvuldig wordt gebruikt en zelfs inmiddels is verworden tot een ‘jeukwoord’. Terwijl het niets meer en niets minder is dan ‘iets inblazen in de geest’. Wat - afhankelijk van de inhoud en wijze van presenteren – in combinatie met de geestestoestand van de ontvanger natuurlijk wel grootse gevolgen kan hebben. Of je ‘door iemand wordt geïnspireerd’, is afhankelijk van de mate waarin je ontvankelijk bent voor de inblazing die je wilt en kunt ontvangen. Een samenspel van gesproken woorden of zichtbare beelden raakt soms wel en soms niet.

Als je ervoor kiest om ‘in te ademen’ dan is er iets in jou dat wordt geraakt. Dat wat wordt geraakt, is van jou. Van jou alleen. Het is datgene waarin jij het meest uniek bent. Dit laat zich niet sturen of dwingen. Je kunt je er uiteraard wel tegen verzetten. Omdat je hebt geleerd om jezelf (overigens op een voor jou meest passende wijze) te conformeren aan de omgeving waarin je verkeert. Iets dat jou lang heeft gediend omdat je daardoor een plek hebt kunnen veroveren in deze wereld. En toch kan er zomaar ineens een moment ontstaan in je leven waarop je merkt dat dit aangeleerde gedrag teveel afwijkt van wie je werkelijk bent of wilt zijn. Als je je dan blijft verzetten, zul je ervaren dat de innerlijke tweestrijd die je voelt alleen maar groter wordt. Totdat je er werkelijk iets mee gaat doen. Dat is de bezieling waarop ik doel. Het is letterlijk je ziel die zich meldt.

Bijna 8 jaar geleden werd er door mijn ziel nogal hardhandig op mijn deur geklopt. Misschien had ik eerdere signalen genegeerd. In ieder geval was er een flinke wake up call nodig. Jaren van ratio werden in één klap naar de achtergrond verschoven. Ik moest mijn gevoel noodgedwongen in volle omvang toelaten. Er was geen plek meer voor iets anders. Ik ging doen wat ik gewend was te doen. Vechten. Totdat al mijn munitie op was en ik niet anders kon dan mijn nederlaag toegeven. Ik had verloren. En dat terwijl ik aan de andere kant zoveel had gewonnen. Maar dat kon ik toen nog niet zien. Daarvoor wilde mijn ziel op reis. Ik besloot te luisteren en nam de uitnodiging met beide handen aan. We vertrokken. Naar de andere kant van de oceaan.

Een lange, intense reis die 2,5 jaar duurde. Een reis waarin ik eindelijk ruimte kon voelen. De ruimte waarnaar ik tot dan toe wanhopig op zoek was. De ruimte die ik altijd miste in mijn werk. De ruimte die ik juist zo nodig had en die mij telkens bij het ontbreken ervan bracht tot andere keuzes. Keuzes die mij nog lang in de juridische wereld vasthielden. Omdat ik nu weet dat een belangrijk deel van mijn bezieling daarmee ook in overeenstemming is. Zoals daar is: mijn hoge waarheidsbesef. Mijn vermogen om door alle gekunstelde denkbeelden en opvattingen heen te kijken en alle beweringen, valse overtuigingen en meningen die niet op de waarheid berusten, door te kunnen prikken. Het recht zegevierde nu eenmaal niet altijd. En recht praten wat krom was, zou aan mijn definitie van de waarheid teveel geweld doen.

Op het terrein van je bezieling kun je ook buitensporig gekwetst worden. Waardoor je je kunt gaat terughouden. Dat is wat ik deed. Omdat ik niet wist wat ik wilde. Ik voelde geen ruimte voor persoonlijke ontwikkeling. Geen ruimte voor ontwikkeling van mijn zelfbewustzijn, mijn identiteit, talenten en potentieel. Tijdens en na de Beroepsopleiding voor Advocaten werd ik vooral geacht mij verder professioneel te ontwikkelen op het juridisch inhoudelijke vlak. Cognitieve zaken die hard nodig zijn maar tegelijkertijd ver af stonden van de ware betekenis van het leven. Ik kon mij toen al moeilijk vinden in bedachte theoretische leergangen die onvoldoende aansloten op de dagelijkse praktijk. De praktijk waarin ik toch vooral heel veel met mezelf werd geconfronteerd. Ik herinner mij dat ik altijd door de geijkte lijstjes met aanbieders keek en nooit een training of cursus zag op het vlak van persoonlijke ontwikkeling. Geen opleidingspunten dus geen tijd om elders op onderzoek uit te gaan. Tijden veranderen. Gelukkig. En laat dat nu juist precies zijn waaraan ik mijn unieke bijdrage wil en kan leveren.

Na mijn terugkomst in Nederland koos ik voor het eerst in mijn leven zelf voor een opleiding. Na grondig zelfonderzoek zette mijn reis zich voort. De tweede keuze voor mezelf volgde. Een eigen bedrijf. Ik had gelijk een naam. En een visie. Legally Personal. Legally om de juridische wereld te eren. Mijn rationele kant. Vanuit mijn rol als onafhankelijk waarnemer met logische conclusies en duidelijke oplossingen kunnen komen. Een grote hoeveelheid kennis en informatie kunnen vergaren, deze met elkaar kunnen verbinden, opslaan, oproepen als de situatie erom vraagt en doorgeven. Personal om mijn groot invoelend vermogen de plek te geven die ze verdient. Intens meeleven en de werkelijke gevoelens van de personen met wie ik samen werk en leef kunnen oppikken. Mijn enorme interesse in de wereld om mij heen. Niet werken volgens een vast plan maar intuïtief inspringen op wat zich voor mijn ogen afspeelt. In vertrouwen en vol overgave.

Twee ogenschijnlijke onverenigbare werelden met elkaar verenigen. Het onmogelijke mogelijk maken. Dat is mijn levensmissie. Vanuit mijn rijke gevoelswereld heel praktisch, concreet en integer leven en werken. Door als vanzelf mee te bewegen met anderen, mij in hen te verplaatsen en met een continue stroom aan kennis en informatie heel precies de rode draad terug te kunnen geven.
Ik kan de thema’s in mijn leven inmiddels in een groter verband plaatsen en heb daardoor nieuwe mogelijkheden voor mezelf ontdekt. Daarin mag ik leren leven met een zoekende onzekerheid. Ik weet nu dat ik bewust kan kiezen om mijn belemmeringen te volgen of mijn verlangen te versterken. Ik kies voor het laatste. Mijn bezieling. Groots en meeslepend.

Dit betekent dat ik (natuurlijk) verder ga met schrijven, coachen en trainen. Als ik ergens mijn verlangen naar voortdurende persoonlijke en professionele ontwikkeling kwijt kan dan is het wel daarin. Wat ik anders ga doen, is dat ik een ander groot verlangen van mij een eigen podium ga geven. Wat ga ik doen?

Op donderdag 26 september a.s. ga ik de lezing, die ik al een jaar op de plank heb liggen, eindelijk ten gehore brengen. Het is een pilot. Een try-out. Met de bedoeling om te leren van en met elkaar. Op een leerrijke locatie in het midden van het land ga ik jou vanaf 20:00 uur meenemen in mijn verhaal. Een verhaal dat bol staat van de levenslessen. Levenslessen die ik zodanig heb vertaald dat ook jij ze kunt toepassen op jouw leven. Het gaat over mijn werk tot nu toe. En mijn privé leven. Omdat beiden nu eenmaal onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. De hoogte- en dieptepunten. De slingers maar ook de kater na afloop. Wat levert het je op? Je gaat naar huis met een ingeblazen geest en een warm hart. Denk en voel je dat ik jou kan inspireren? Laat mij onder dit bericht of in een privé bericht weten waarom je jouw kostbare tijd wilt uitgeven aan luisteren naar mij.

Dat is namelijk jouw enige investering. Ik nodig je uit voor mijn feestje. Er is beperkt plek, dus reageer snel voor 17 juli a.s. Het enige dat ik je vraag, is dat als je zegt dat je erbij bent, je er ook echt zult zijn. Wees welkom!