Benieuwd naar mijn inzichten? Mijn blogs zijn bedoeld als inspiratiebron om jouw talent ont-wikkeling centraal te stellen.

De kunst van het niet-weten

"En het is zo stil in mij ik heb nergens woorden voor. Het is zo stil in mij en de wereld draait maar door. En het is zo stil in mij ik heb nergens woorden voor. Het is zo stil in mij".

Een treffende tekst van de band: Van Dik Hout. Het is al een tijdje stil. Stiller dan "normaal" in ieder geval. Ik weet het even niet. Ik wil het begrijpen maar ik snap het niet. Ik bevind mij in een soort grijs middengebied. Het voelt als stilstand. Mijn voorheen sterk aanwezige, soms zelfs tomeloze energie, lijkt weg. Ik kijk achterom en voel dat ik haar daar niet ga vinden. Er is natuurlijk ook helemaal geen weg terug. Maar als ik vooruit kijk, kan ik nog nét niet helemaal niet zien waar ik naar toe geleid word.

Begin juli van dit jaar verstuur ik resoluut maar met bonzend hart de uitnodiging voor mijn lezing en “Vier het leven feestje” op 26 september a.s. Ik krijg warme, bemoedigende reacties. De aanmeldingen stromen binnen. En toen? Geheel onverwacht gaat mijn hoofd met mij aan de haal. Want: zitten al die mensen wel op mij te wachten? Is het wel goed genoeg? Wat als het "mislukt"?

Uiteraard weet ik maar al te goed dat dit slechts gedachten zijn. Gedachten die ik zelf in mijn hoofd heb gestopt en die mij in het verleden niet zelden ervan weerhielden om te gaan waarvoor ik diep van binnen wilde gaan. Ik weet inmiddels ook dat die gedachten juist in volle hevigheid aan de oppervlakte verschijnen als ik iets ga doen wat ik echt heel spannend vind. Dan ga ik op zoek naar een uitweg. Ik verzin smoesjes. Ik stel mezelf de onvermijdelijke vragen: wat gebeurt er als ik mijn uitnodiging intrek? Stel dat ik besluit om het toch niet te gaan doen?
Niemand heeft mij verteld om op een podium te gaan staan en mijn verhaal en bijbehorende levenslessen te delen. Ik heb dit zelf besloten. Er is geen intrinsieke behoefte om in de spotlights te staan. Ik ben niet iemand die altijd het voortouw wil nemen. Ik volg ook graag. En toch voel ik de noodzaak om dit te gaan doen. Waarom in hemelsnaam?

Mijn antwoord vind ik paradoxaal genoeg in de stilte. Door los te laten wat ik wil be-grijpen, snap ik het. Dit is het. Mijn diepste angst doorvoelen en het toch doen. Deze energie is nieuw. Anders. Terwijl de nieuwe energie mijn systeem binnendruppelt, voel ik dat het volstrekt logisch is dat ik ineens weer in conflict kom met mijzelf. Mijn "oude" energie wordt als het ware omhoog gedrukt. Het is alsof er gevochten wordt om een plekje op de eerste rij. En tegelijkertijd voel ik dat er helemaal geen strijd is. Niet meer. Het mag er gewoon zijn. Vandaar de stilte. Dit is de laatste stap. Op de valreep nog een levensles. Door de stilte te omarmen, vind ik mijn woorden. De woorden die ik nodig heb om mijn lezing af te ronden. Wees welkom op 26 september!