Benieuwd naar mijn inzichten? Mijn blogs zijn bedoeld als inspiratiebron om jouw talent ont-wikkeling centraal te stellen.

Alles liever dan de waarheid

Waarom is je zaal nog niet vol? Hoe kan het dat je zelfs gratis een lezing aanbiedt en je zaal is niet vol? Waar ben jij? Waarom zie ik jou niet? Ik merk dat ik in de verdediging schiet als ze deze Tsunami aan vragen over mij uitstort. Ik ben mij bewust van mijn overtuigingsdrang maar mompel iets in de trant van: “ik ben nu eenmaal geen goeroe.” Uiteraard stelt ze de enige juiste vervolgvraag: maar waarom dan niet? Ik voel de weerstand. Probeert zij mij nu ook al in een hokje te stoppen?

Ik ben geen Tony Robbins. En toch heb ik ademloos zitten kijken naar zijn show: “I am not your Guru” (te zien op Netflix). Ik heb 2,5 jaar met veel plezier in de Verenigde Staten gewoond en intens genoten van:

1: het continue Amerikaans-Engels mogen spreken (Seriously, I love it!) en

2: de Sky is the Limit (of eigenlijk is er niet eens een limit) mentaliteit.

Toen wij terugkeerden naar Nederland had ik besloten dat het niet de bedoeling was om naast ons voltallige gezin ook al die Amerikaanse toestanden mee naar Nederland te nemen. Ben je mal. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.

Ze zijn er wel hoor. Die durfallen. Ook in ons kleine kikkerlandje. De voorlopers die hun kop boven het maaiveld uitsteken. Maar ik ben geen Simone Levie. In tegendeel, ik ben nog steeds gefrustreerd dat ik in een vlaag van verstandsverbijstering (geweldig Nederlands woord overigens) het “Maak Prachtige Online Programma’s” (MPOP) van Simone heb gekocht. Op het cruciale moment openbaarde zich in mij een koopbehoefte die vooral was ingegeven door mijn praktische inslag. Ik dacht (let op mijn woorden) dat het wel heel handig zou zijn om online ondernemer te worden. Voor het geval we weer naar het buitenland zouden vertrekken. Terugkijkend was het vooral het verhaal van Simone dat iets in mij aanraakte. Ondertussen heb ik (lekker pûh) niet gedaan wat er van mij werd gevraagd. Ik heb nog steeds geen “prachtig online programma”, laat staan een “gratis” weggever (beetje dubbelop dus voor mij op zich al reden genoeg om aan het succes daarvan te twijfelen). Dat ligt overigens niet aan Simone.

Ik ben geen Lisa Portengen. Het traject: Maak met mij JOUW lezing heeft mij niet gebracht wat ik ervan had verwacht: een kant en klaar product dat ik zo kan toepassen. Dat wat ik vorig jaar samen met Lisa heb gemaakt, heeft behoorlijk lang mistroostig op de plank op mij moeten wachten. Dat ligt overigens niet aan Lisa.

Ik ben geen Xandra van Hooff. Haar opleiding “Het Lef om te Stralen” heeft mij op het pad van hoogsensitiviteit gebracht. Alles is daardoor in een nauwelijks bij te houden stroomversnelling geraakt maar of ik nu altijd die magische Lef om te Stralen toverstaf kan inzetten? Was het maar zo’n feest. Dat ligt overigens niet aan Xandra.

“Heb jij al die opleidingen en trajecten eigenlijk wel nodig?” Ze is bloedserieus. Deze vraag heb ik vaker gehad. “Ja.” Ik hoor het mezelf zeggen. Het komt uit de grond van mijn hart. Begrijp mij niet verkeerd: ik heb ze niet nodig omdat ik dan beter kan worden in wat ik al kan. In tegendeel. Ik ben niet onzeker over mijn competenties. Die zijn dik in orde. Ik heb gedrag en vaardigheden aangeleerd en mij de benodigde kennis eigen gemaakt. Bovendien laat ik mij bijscholen en vooral: spiegelen. Door mijn omgeving. Door vakgenoten. Ineens valt het kwartje. Nee, ik ben niet onzeker over wat ik kan. Ik ben onzeker over wat ik wil.

In mijn leven ben ik zo gewend geweest om mij af te stemmen op anderen dat ik mij daardoor soms volledig liet leiden. Dat was fijn en gemakkelijk maar ook regelmatig buitengewoon frustrerend. Ik richtte mij uitsluitend op wat ik goed kon. Het masker van zakelijkheid inclusief de bijbehorende expert-rol paste mij daarin als een op maat gemaakte jas (of toga, zo je wilt). Maar deze manier van werken en leven, eiste zijn tol. Het werd namelijk saai. En ik word weemoedig van saaiheid. Routine. Regelmaat. Jakkes. Dat het ook heel anders had gekund, weet ik nu maar toen kwam het niet in mijn hoofd op om mijn behoefte aan afwisseling bespreekbaar te maken. Ik wist immers niet dat dit überhaupt een optie was. Het was veel gemakkelijker om door te zetten. Dacht ik. Daar ben ik namelijk heel goed in. Doorzetten. Dat heeft mijn juf in groep 7 van de basisschool destijds al goed gezien.

Maar ik wil niet doorzetten. Omdat ik het kan. Ik wil doorzetten omdat ik het wil. Want als je iets echt wilt, dan krijg je daar een enorme energyboost van in plaats van dat het je telkens een beetje meer energie kost. Als je niet weet waar jij van bent en wat je wilt, dan verlies je uiteindelijk jezelf uit het oog. Het enige dat wij als mens te doen hebben, is ons te herinneren wat we willen. En daarvoor hebben we eerst te onderzoeken wie we zijn. Zodat beiden met elkaar in overeenstemming kunnen worden gebracht. Daarvoor mogen we leren onderscheiden wat we hebben aangenomen en wat echt van ons is. Accepteren wat is en loslaten wat je niet meer dient.

Alle opleidingen en trajecten die ik sinds de start van mijn ondernemerschap heb gevolgd, hebben iets toegevoegd aan mijn zoektocht. Stuk voor stuk hebben ze bijgedragen aan waar ik nu sta maar geen van allen hebben ze individueel die oh zo gewenste heilige graal aan de oppervlakte gebracht. Natuurlijk niet. Ik had het kunnen weten. Omdat dat wat ontbrak nu juist hetgeen is dat mij uniek maakt. Dat wat ik wil.

Maar wat heb jij hieraan? Wat heb jij eraan als ik alles voor mezelf houd? Wat heb jij eraan als ik mezelf klein houd en niet laat zien wat ik te bieden heb? Die weg naar buiten is voor mij misschien wel het moeilijkste wat er is. Het vraagt namelijk om moed. De moed om mij los te maken van de verwachtingen van mijn omgeving. En om te accepteren dat er mensen zullen zijn die een mening hebben over mij. Een oordeel misschien zelfs. Er zullen altijd mensen zijn die het mij oneens zijn. Mensen die vraagtekens plaatsen. Ik weet het en ik voel het. Dan blijft het stil. Of komt het mij via via ter ore. Of ik zie de blikken en wijzende vingers: dat is d’r. Degene die zich niet conformeert aan de groep. Ik snap dat wel. Het valt ook niet mee om iets rechtstreeks terug te geven. Want het risico van afwijzing ligt op de loer. Zeker in mijn geval. De verbale competenties waarmee ik in het verleden heb gemeend mijn waarheid kracht bij te zetten, zijn nu eenmaal sterk ontwikkeld. Je neemt dus een risico als je met mij in gesprek gaat. Het zal confronterend zijn. Maar altijd met de zuivere bedoeling om een positieve bijdrage te leveren aan het proces. Jouw waarheid. Mijn waarheid. Ik ben anders dan jij. Jij bent anders dan ik. En juist daarin schuilt de parel van onze interactie. Als je het risico durft te nemen, gebeuren er magische dingen. Niets is namelijk wat het lijkt. Ik ervaar de gelaagdheid en de geraaktheid als ik mezelf kwetsbaar opstel. Ik ben niet langer bang voor hetgeen ik mijzelf heb aangepraat.

Doordat ik in mijn leven regelmatig heb ervaren dat mijn waarheid werd genegeerd, ging ik aan mezelf twijfelen. Ter compensatie daarvan overschreeuwde ik mezelf op andere momenten. Ik heb mijn intense belevingswereld en sterk invoelend vermogen opnieuw op waarde mogen schatten. Ik heb mogen leren dat mijn waarheid gehoord mag worden. Juist omdat ik zo gevoelig ben voor hetgeen niet wordt onuitgesproken maar wel aanwezig is. Ik laat mij niet langer leiden door mijn angst voor de afwijzing van mijn woorden. Ik hoor wat er niet gezegd wordt. En ik zou zo graag willen dat we allemaal nog meer onze waarheid gaan spreken. Dat wat niet wordt uitgesproken of wellicht niet tegen de juiste persoon is namelijk een gemiste kans. Een gemiste kans voor een betekenisvol gesprek. Over angsten. Over verlangens. Over liefde. Over pijn. En dat, precies dat, mag er juist allemaal wel zijn.

Jouw waarheid. Mijn waarheid. Het is allemaal perceptie. Pas als we onze verhalen aan de oppervlakte durven brengen, kunnen we de ander uitnodigen om hetzelfde te doen. Dan kunnen we leren van elkaar. Leren betekent ook dat je soms een mening of oordeel moet bijstellen. Als je daartoe bereid bent, krijg je het grootste cadeau dat je je maar kunt wensen. De ruimte om je echt met de ander te verbinden.

Wie ben ik? Een beetje Hollandaise en een beetje American BBQ Sauce. Stevig door elkaar gemixt. Is het te eten? Geen idee. Wat ik wel weet, is dat het mijn sausje is. Ik laat je er graag een beetje van proeven. Door mijn smaken te ervaren, ontdek je namelijk waar jij van houdt. En ook waarvan niet. Zodat je uiteindelijk je eigen sausje kunt maken.

Mijn zaal is nog niet vol. En daar ben ik helemaal oké mee. Er komt een prachtige groep hele fijne mensen. Daar ben ik intens dankbaar voor. En jij? Als het goed voelt maar nu niet lukt, ontmoet ik je graag een volgende keer. Twijfel je nog? Stuur mij vooral een berichtje. Wil je liever ervaren hoe het is om met mij individueel te werken aan jouw eigen verhaal, neem dan ook vooral contact op.

Wees welkom!

Meester in Talentvolle groet,

Saskia